Bijlage A: Een klein beetje kernfysica

Elke atoomsoort heeft een kern die uit een karakteristiek aantal protonen en neutronen bestaat. De kernfysicus noemt zo'n specifieke kern nuclide.

In de natuur komen vele verschillende nucliden voor, maar ook de kernfysicus kan ze maken, door beschieting van bepaalde materialen met neutronen of protonen. De meeste van de kunstmatige en een aantal van de natuurlijke nucliden zijn echter niet stabiel: ze transformeren spontaan in een ander nuclide onder uitzending van straling. Dat noemt men radioactief verval, en de nucliden die dat doen noemt men radionucliden.

Ieder radionuclide heeft zijn eigen karakteristieke vervalwijze: bepaalde soort(en) straling met bepaalde energie(ën). Ook het tempo waarin een radioactieve stof vervalt, uitgedrukt als halveringstijd, is karakteristiek voor een radionuclide.

Voor de verschillende behandeldoelen van de nucleaire geneeskunde zijn daarom ook verschillende radionucliden geselecteerd. Deze worden in dit vakgebied doorgaans aangeduid als radio-isotopen of, gewoon, isotopen.