NRG en nucleair in het nieuws	Krantenartikelen

Zoeken in NRG krantenartikelen Het Spel en de Knikkers Volkskrant Door: Frank Kalshoven 18 februari 2006   Staatssecretaris Van Geel (VROM) toonde zich zondag in Buitenhof voorstander van het bouwen van een nieuwe kerncentrale. Dat hij later in de week wat terugkrabbelde - kabinetsdiscipline, afgedwongen door minister Brinkhorst van Economische Zaken - doet niets af aan zijn zondagse analyse. Zijn redenering deed sterk denken aan het Britse spreekwoord: You can't have your cake and eat it too, vrij vertaald: Je kunt je gebakje niet tegelijkertijd bewonderen en verorberen. Kernenergie, was zijn stelling, is nodig voor het milieu. Wie ambitieus werk wil maken van het terugdringen van C02-uitstoot, ontkomt niet aan het bouwen van een nieuwe kerncentrale. Omgekeerd: wie zich tegen kernenergie verzet, kan er niet tegelijkertijd ambitieuze doelstellingen op na houden inzake emissiereductie. Van Geel concludeerde een en ander uit een later deze week gepubliceerd rapport. Dat rapport - waarnaar overigens op de site van Van Geels ministerie nog geen linkje te vinden is - is gemaakt door het Energieonderzoek Centrum Nederland (ECN) en het Milieu en Natuur Planbureau (MNP), en kreeg de sexy titel Potentieelverkenning klimaatdoelstellingen en energiebesparing tot 2020; analyses met het Optiedocument energie en emissies 2010/2020 (zie www.ecn.nl). Eerste indruk: razend interessant. Eerste gedachte: de voorbereiding van het energiebeleid vindt plaats op hoog niveau. Tweede gedachte: lekker hoor, van die rekenende bèta's. Derde gedachte: geen normaal mens kan hier een touw aan vastknopen. Wat staat erin, of liever: hoe werkt het? Dat is het makkelijkst uit te leggen in stappen. Stap l: Er is een scenario gemaakt tot 2020. Uit die waarschijnlijke toekomst kan Kies maar: voor het milieu, of tegen kernenergie worden afgeleid hoeveel koolstofdioxide er de komende jaren zal worden uitgestoten als er geen nieuw beleid wordt gemaakt. Uitkomst: in 2010 stoot Nederland 220 megaton C02-equivalenten uit, in 2020 is dat toegenomen tot 251 megaton per jaar. Stap 2: Voor de periode tussen 2010 en 2020 zijn drie mogelijke beleidsdoelen geformuleerd. De minst ambitieuze is het handhaven van het uitstootniveau van 2010 (220 megaton dus), het meest ambitieuze doel mikt op 15 procent reductie (tot grofweg 180 megaton in 2020). In de tussenvariant daalt de uitstoot 6 procent (tot 200 ton). Stap 3: Van alle manieren om te komen tot minder C02-uitstoot is onderzocht hoeveel ze technisch maximaal kunnen bijdragen. Stap 4: Die opties uit stap 3 zijn gebundeld tot optiepakketten; combinaties van maatregelen die in samenhang de doelen uit stap 2 kunnen verwezenlijken. Daarbij gaat het vooralsnog alleen om techniek. Nog niet om politiek draagvlak, maatschappelijke weerstand of kosten. Het goede nieuws: 'Er is voldoende technisch potentieel om de binnenlandse emissies in 2020 (...) met 15 procent te reduceren ten opzichte van 2010.' Stap 5: Hierin wordt de techniek gecombineerd met de kosten. Wat is, gegeven de technische mogelijkheden, de goedkoopste manier om het beleidsdoel te halen? De onderzoekers kijken naar 'nationale kosten', dus de kosten voor de Nederlandse economie als geheel. In zo'n berekening geldt energiebesparing door consumenten dus als een bate (want de energierekening wordt lager). Als de beschikbare techniek op de goedkoopst denkbare wijze wordt ingezet, zijn de netto kosten van de minst ambitieuze doelstelling per saldo nihil, de middelvariantkost per saldo 300 miljoen euro, het meest ambitieuze doel 1,5 miljard. ' In deze optiepakketten speelt energiebesparing (door bedrijven en huishoudens, onder meer door het beprifzen van de weg) de hoofdrol. Aan het halen van de meest ambitieuze doelstelling moet besparing een bijdrage leveren van 24 van de in totaal 70 megaton COz (34 procent). Maar ook kernenergie (13 procent) en opslag van C02-gas in lege gasvelden (21 procent) spelen een rol. Kernenergie en CQ2-opslag, schrijven de onderzoekers, 'spelen een sleutelrol bij het bereiken van grote emissiereducties tegen relatief lage kosten'. Worden ze uitgesloten, dan bedragen de meerkosten voor het halen van de meest ambitieuze doelstelling 2,9 miljard euro extra per jaar. In plaats van goedkope kernenergie moeten er dan duurdere maatregelen worden genomen. Stap 6: Wordt in dit rapport niet gezet. Maar daarin gaat het om het omzetten van technische mogelijkheden in concreet beleid en daarbij, schrijvende onderzoekers, zal blijken 'dat door beperkingen vanwege uitvoerbaarheid, draagvlak én tempo van implementatie' het 'realistisch potentieel' voor emissie-reductie lager is dan 'het technisch potentieel'. Van Geels zondagse mijmeringen waren dus niet helemaal correct. Wie van de aanblik van een taartje wil genieten en er ook van proeven wil, moet domweg twee taartjes kopen. De kosten hiervan zijn dus grofweg 3 miljard euro. En de selectieve conclusie van Van Geel is dus niet terug te voeren op dit heerlijke rekenwerk van ECN en MNP. Frank Kalshoven Reageren? frank@frankkalshoven.nl ^

NRG, PO Box 25, NL-1755 ZG Petten, Netherlands, Tel +31-224564080, Fax +31-224563912 Informatie: info@nrg-nl.com Update 18 februari 2006