NRG en nucleair in het nieuws	Krantenartikelen

Zoeken in NRG krantenartikelen Strijd tussen zonne- en kernenergie Volkskrant Door: Broer Scholtens 8 februari 2002   Kernenergie en zonne-energie en het conflict tussen hun aanhangers. Ofwel de tegenstelling tussen techniek en wetenschap, nog beter die tussen Delft en Leiden. Dat ligt allemaal ten grondslag aan de tijdelijke sluiting van de reactor in Petten. Een onderhuids, al jaren etterend gezwel dat tot uitbarsting komt, dat is de meest passende vergelijking voor wat zich de afgelopen week op het terrein van het onderzoekscentrum ECN in Petten heeft afgespeeld. Het is een strijd tussen kernenergie en zonneenergie. De ene stroming weet zich maatschappelijk afgewezen, terwijl de andere steeds meer oprukt. Hoofdrolspeler, directeur Saris, heeft met zijn benoeming tot decaan van faculteit natuurwetenschappen van de Universiteit Leiden donderdag het strijdtoneel verlaten. Maar niet dan nadat hij dinsdag een bommetje had laten ontploffen in de Volkskrant. In 1975 werd feitelijk de kiem gelegd voor dat conflict. Toen werd besloten het Reactor Centrum Nederland (RCN), met de hogefluxreactor (HFR) als belangrijkste experimentele kerninstallatie, om te dopen in Energieonderzoek Centrum Nederland (ECN). De energiecrisis noodzaakte tot een bredere aanpak: er moesten alternatieve bronnen voor aardolie worden onderzocht, in eerste instantie steenkool. Eind jaren zeventig verrees de eerste experimentele windmolen op het onderzoeksterrein, pontificaal bij de ingang. Daarna volgde zonne-energie. Wie momenteel over het terrein rijdt, ziet kantoorgebouwen met ramen volgestouwd met zonnecellen, ontdekt in de duinen zonne-installaties en een testterrein met windmolens, die de hogefluxreactor aan het oog onttrekken. De kerngeleerden kwamen steeds meer in de verdrukking. Zo krijgt het ECN, met een kleine negenhonderd werknemers, op dit moment van de overheid dertig miljoen euro aan basisfinanciering. Daarvan is nog maar 30 procent bestemd voor nucleair onderzoek. Begin jaren zeventig was dat meer dan 80 procent. De keuze in 1996 voor Frans Saris als nieuwe directeur van het ECN, na een reeks voorgangers met een reactorachtergrond, was daarom een logische. Saris, onderzoeker van het eerste uur naar silicium, het basismateriaal voor zonnecellen, had als directeur van een universitair onderzoeksinstituut in Amsterdam ook op bestuurlijk terrein zijn sporen verdiend. In Petten heeft Saris voor een deel de omwenteling geleid, ingegeven door de maatschappelijke ontwikkelingen. In 1998 werd met de oprichting van de nucleaire poot NRG het kernenergie-onderzoek daadwerkelijk op afstand gezet. ECN is daarin de belangrijkste aandeelhouder, naast de KEMA. NRG doet het nucleair gerichte onderzoek en beheert daarnaast de kernreactor, die formeel eigendom is van de Europese Commissie, de vergunninghouder. In 1997 werd een tweede ECN directeur aangetrokken, ir. Wouter Schatborn, voorheen topman bij Fokker en Stork, een Delftse techneut. Daarmee werd de tegenstelling met de in Leiden gepromoveerde wetenschapper Saris in huis gehaald. Schatborn kreeg NRG onder zich, en werd in oktober benoemd als interimdirecteur om arbeidsrechtelijke problemen en problemen ten aanzien van het volgen van veiligheidsvoorschriften op te lossen. Al eerder was er een conflict. De voorganger van Schatborn, oud NRG-directeur Versteegh, werd vanwege gebrekkige communicatie met Saris op non-actief gezet. Daarmee verknoeide de ECN-directeur het definitief bij het HFR personeel, want bij hen lag Versteegh, als echte kernenergie-aanhanger, uitstekend. 'Saris heeft zich tot doel gesteld nucleair Nederland om zeep te helpen', liet het bedieningspersoneel deze week horen. Naarmate Schatborn zich meer identificeerde met de reactormensen, werd de afstand met Saris en zijn volgers groter. De verhoudingen escaleerden toen Saris op l7 december vorig jaar sluiting eiste van de kerncentrale vanwege het gebrekkige veiligheidsbesef bij het reactormanagement. Schatborn weigerde. Hij kon dat doen, omdat mede-aandeelhouder KEMA de noodzaak van sluiting ook niet zag. Vorige week herhaalde Saris zijn verzoek. Toen het management dat opnieuw weigerde, lichtte hij minister Pronk van Milieubeheer in.

NRG, PO Box 25, NL-1755 ZG Petten, Netherlands, Tel +31-224564080, Fax +31-224563912 Informatie: info@nrg-nl.com Update 8 februari 2002